Velen hier en in Papoealand zijn Antoon de Graauw dankbaar, een priester die met raad en gebed iedereen wilde helpen. Evenals zijn twee broers werd hij priester van het bisdom Breda. Zijn preekbeurten, zijn kennis van toneel en muziek bij de opvoeding van de meisjes bij de zusters in Dongen en later in Bouvigne bij de Catechisten van Breda, bleven hem als goede herinneringen bij, toen Antoon na 14 jaar zijn zus en zwager wilde volgen naar de missie in Merauke. Zij beiden als arts, hij als missionaris. Daar leerde hij het kloosterleven kennen: het voorbeeld van onze MSC‑broe­ders sprak hem sterk aan en hij werd MSC'er in 1963. Van Piet Hoeboer leerde hij de taal en de zorg over de jonge Papoeaparochie in Kelapa Lima. Er kwam een prachtige kerk waar hij het Mariabeeld installeerde dat hij uit Fatima had meegebracht. Met de Fatimavieringen werd het een bedevaartsoord voor de hele stad. Na 20 jaar ruilde hij het parochiewerk voor het ziekenapostolaat; hij bezocht alle zieken, ongeacht geloof of afkomst, sprak met de gevangenen en had de zorg voor de leprozen in Moppa. Naast zijn werk voor de religieuzen, de broeders van Voorhout en onze zusters, stond hij altijd klaar voor ieder die zijn raad of zegen nodig had. Hij leefde met hen mee. Ziek en verzwakt kwam Antoon de Graauw terug naar Nederland, begin 1990. Na zijn herstel deed hij mee met de Eucharistievieringen in de kloosters in en om Tilburg en bleef de zieken bezoeken tot hijzelf ziek werd. Antoon de Graauw bracht geluk en vrede; moge hij er nu zelf van genieten.