Pater Anton Gielen (65)

Men had te goeder trouw te weinig aandacht geschonken aan de vorm van malaria. Anton is daar plotseling aan overleden. Anton was missionaris op de Molukken. Als priester zag hij het als zijn voornaamste taak zijn mensen tot een ontmoeting met de Heer te brengen. Hij was altijd temidden van zijn mensen. De deur van zijn pastorie stond meestal uitnodigend open. Er was dan ook bijna altijd volk in huis. De wanden beplakte hij met allerlei plaatwerk uit tijdschriften, bij wijze van visuele catechismus. Anton was goed thuis in de Keiese en Tanimbarese talen. Hij had uitgebreide kennis van de plaatselijke gewoonten en gebruiken (de adat). Hij legde zichzelf een streng program op dat hij consequent uitvoerde. Hij had een duidelijk plan voor de opbouw van de parochiegemeenschap en stond altijd voor iedereen klaar. Hij had een formidabel geheugen voor namen. Hele families en genealogieën had hij paraat in zijn hoofd. Hij kende zijn mensen bij naam en toenaam. Dit alles werd grotelijks gewaardeerd en men nam daarom zijn wat autoritaire manier van doen graag op de koop toe. Men vond dat Anton bij de helden hoorde. Hij is dan ook begraven naast het grote graf, waarin Mgr. Aerts en de andere missionarissen rusten, die tijdens de laatste wereldoorlog door de Japanners zijn vermoord. Anton, wij zijn bedroefd om je heengaan en dankbaar voor je leven.

Onze Ton groeide op als middelste in het grote gezin van tien kinderen van Sil en Net Gielen in de Broeckstraat in Neerkant.

Als kleine jongen al,'s morgens vroeg fluitend op weg, wilde hij misdienaar zijn bij de zusters in het klooster.

Geen wonder dat hij ‑ zo jong nog ‑ bij de paters MSC terecht kwam om te groeien naar zijn keuze: priester zijn.

Dat waren mooie onvergetelijke dagen: zijn priesterwijding in Stein, het priesterfeest in Neerkant. Dat was een waar dorpsfeest. Veel foto's herinneren ons eraan. En wat waren onze ouders trots!

Ton wilde heel graag als missionaris gaan werken in de missie. Bij zijn vertrek naar de Molukken ging zijn grote wens in vervulling. Vol overtuiging en met grote steun van het Neerkantse missieco­mité heeft hij daar tussen en voor de mensen gewerkt. Hij gaf zich helemaal voor hen en stond dag en nacht voor hen klaar. Veel lief en leed heeft hij met hen gedeeld. Zonder twijfel zullen velen hem daar dankbaar voor zijn.

Tijdens zijn vakanties in Neerkant genoot hij van zijn rust in het gezin van zijn oudste broer. Zichtbaar kon hij genieten van bezoekjes aan broers en zussen: luisterend naar onze verhalen bij een lekker bakje koffie, sigaretje of sigaar en vertellend over zijn eigen ervaringen. Tijdens zijn dagelijkse wandelingen door het dorp maakte hij graag een praatje met vrienden en bekenden, gewoon in het Neerkants. Hij kende er velen.

En dan dat telefoontje, donderdag 27 mei. Onze Ton is er niet meer, is plotseling overleden. Géén fax meer, géén brieven meer, géén telefoontjes meer, géén vakantie meer om naar uit te zien. Er komt opnieuw een lege plaats in onze familie.

Laten we hopen dat hij samen met onze overleden ouders en broers voor altijd van een welverdiende vakantie mag genieten.

Wij gaan verder en proberen samen dit grote verdriet zonder echt afscheid te verwerken.

Ton, bedankt voor alles en tot ziens. Wij zullen je nooit vergeten.