Wim Lommertzen m.s.c.

Wim was missionaris, met hart en ziel.
 
Bij de papoea's in voormalig Nederlands Nieuw Guinea heeft hij 37 jaar lang gewerkt, pionierswerk, heel veel alleen en met gebrek aan comfort op alle gebied. Maar hij zette door met een vasthoudendheid, hem eigen. Hij probeerde zijn mensen te maken tot volgelingen van Christus, en daarin was hij veeleisend. Want zelfs na tien jaar had hij nog niemand gedoopt.
 
In 1988 nam hij afscheid van Nieuw Guinea en keerde hij terug naar Nederland, maar niet om te rusten. Hoe is het mogelijk -zou je zeggen- een man van zeventig jaar, met zo'n zwaar leven achter zich, en dan nog actief willen zijn in Rotterdam en omgevingl
Maar het zou Wim niet zijn als het anders was: actief tot de laatste dag: onvermoeibaar, met een totale inzet en een onvoorstelbaar doorzettings­vermogen. Zelfs met een gebroken nek ging hij nog voor in de eucharistie.
   
Wim was een heel zelfstandig man, trok zijn eigen spoor. Het was niet altijd gemakkelijk te weten wat hij dacht en voelde. Een boeiende persoon, met een opvallende mengeling van ernst en humor, lichtelijk ironisch soms, betrokken en hartelijk.
In hem verliezen we een dierbare broer, een fijne oom, een hartelijke confrater, een toegewijd priester die zijn kracht putte uit zijn geloof in Gods heilige Geest en in de liefde van Jezus' hart.

Wim, bedankt!






Gedachtenis
uitgesprokendoor Mgr.J. Duivenvoorden msc
tijdens de afscheiddienst
10juli 2008

We kenden hem allen en ieder op onze eigen manier, van dichtbij, en veraf.
Ik geef u hier een korte schets van hem zo als ik hem heb gekend en met wat ik over hem heb gevonden in het archief.

Hij werd geboren op 14 november 1918 in Roermond, groeide op in het gezin, volgde de lagere school van 1924 tot 1930. Omdat hij zich geroepen voelde om missionaris te worden volgde hij zijn eerste oplei­ding in het missiehuis van Driehuis van 1930 tot 1936. Daarna ging hij naar Berg en Dal voor het noviciaat en sloot dit af met zijn eerste professie op 21 september 1939 in de congregatie van de missionarissen van het H. Hart. (MSC). Daarna volgde hij 2 jaar filosofie in Arnhem, bijna een jaar in het sanatorium in Zevenaar en 4 jaar theologie in Stein. Hij werd priester gewijd op 10 augustus 1943. Zijn opleiding ronde hij af met het vijfde jaar in Arnhem in 1944 – 1945.­

Willem wilde missionaris worden maar voordat dit ideaal werkelijkheid werd, was hij eerst werkzaam als assistent in Wijhe en bij de Una sancta in Rotterdam en op 25 oktober vertrok hij naar Merauke. Daar heeft hij gewerkt tot 1988. 37 jaar lang in een missie gebied, dat bekend stond als moeilijk en zwaar, arm en  onderontwikkeld.
Ondanks dat hij besmet was geweest met TBC, is hij uitgegroeid tot een onvermoeide missionaris, voor wie niets te veel was. Hij was een man die alles aandurfde en ook alles gaf voor zijn papoea's.
Een jaar jaar verbleef hij in het Moejoe gebied waar door zijn voorgangers al heel veel werk was verricht maar daarna ging hij naar Arare in het Mappi gebied, waar hij, als eerste missionaris, pioniers werk heeft verricht onder de bevolking van dat gebied, heel veel alleen en met gebrek aan comfoor op allerlei gebied, maar Willem zette door met een vasthoudendheid, hem eigen.
Hij leerde de talen gewoonten van de mensen, legde wegen aan van dorp naar dorp door de grote moerassige vlakten in zijn gebied en hij probeerde zijn mensen te maken tot volgelingen van Christus, en daarin was hij veel eisend want zelfs na 10 jaar had hij nog nie­mand gedoopt.
Toen de bisschop een keer bij hem op bezoek kwam. kreeg hij te horen: Ik heb de indruk dat je hard hebt gewerkt en dat je mensen het doopsel mogen ontvangen, het gelovig zijn begint als een klein zaadje en met de kracht van de Geest zal het wel verder groeien en dan zal ik hen het vormsel toedienen.
Toen is hij begonnen met dopen: niet hier en daar een enkeling maar met hele groepen en dorpen tegelijk. Willem werkte ook voor het onderwijs hoewel er nog geen officiële scholen waren. Daarom begon hij met catechisten schooltjes, heel armoedig maar wel degelijk.
Dat dit werk succes heeft gehad blijkt wel uit het feit dat veel van de leerlingen later naar de middelbare, scholen konden gaan en zelfs naar hogere scholen. En vorig jaar is de eerste jongen van zijn parochie priester gewijd.
Na de grondslagen te hebben gelegd voor een christelijke gemeenschap kreeg Willem een andere parochie: hij verhuisde naar Perimapun en dat was niet een gebied waar hij rustig aan kon doen want ook daar stond de kerk nog in haar kinderschoenen en zelfs nog minder. Hij was weer pionier en dat wilde hij ook.
De laatste jaren heeft hij doorgebracht in de hoofdplaats van het bisdom, in Merauke.
Duidelijk afgezwakt, is hij toen niet op zijn lauwere gaan rusten maar heeft hij zich ingezet voor pastoraal werk in de stad. Geen lange reizen meer, geen vermoeiende tochten door het oerwoud maar een rustig leven en op de fiets kon hij zich gemakkelijk bewegen wat nooit mogelijk was geweest in Moejoe, in Arare en in Perimapun.
In 1988 nam hij afscheid van Nieuw Guinea om naar Nederland terug te keren op een leeftijd van 70 jaar. En zelfs toen trok hij zich niet terug in een bejaardenoord maar vestigde zich in Rotterdam.
Je zou zeggen, hoe is het mogelijk, een man van 70 jaar met zo'n zwaar leven achter zich en dan nog actief willen zijn in een grote stad. Het zou Willem niet zijn als het anders was, actief tot de laatste dag zo zelfs, dat hij met een gebroken nek nog eucharistie ging vieren voor zijn mensen. Na bijna 20 jaar werkzaam leven in Rotterdam. Eigenlijk is zijn leven tamelijk abrupt afgebroken maar ik denk dat Willem niet anders zou hebben gewild.
Een lang en arbeidzaam leven, Vol uitdagingen en beleefd met een totale inzet en een onvoorstelbaar doorzettingsvermogen.

Een leven, een missionaris van het H. Hart waardig.

     



mail ons