Theo was met hart en ziel Missionaris van het H. Hart. Dat bleek ondermeer uit de brieven die hij in Brazilië schreef aan de toenmalige provinciale oversten in Nederland. Daarin sprak hij openhartig over de medebroeders en over zichzelf. Over zijn medebroeders sprak hij met veel waardering, al begreep hij niet ieders beslissing.
In de tijd die volgde op het Tweede Vaticaans Concilie maakte ook de Kerk in Brazilië grote veranderingen door. Theo stond open voor die verandering en hij wilde daar graag aan meewerken. Hij was `gezien' bij medebroeders in Brazilië en bij tal van Brazilianen voor wie hij pastoralezorg droeg.
In 1987 kwam Theo voorgoed terug naar Nederland. Hem werd gevraagd de zorg voor het archief op zich te nemen. Dat heeft hij met veel plezier en met kennis van zaken gedaan. Daarnaast verleende hij vele assistenties in kloosters.
In de communiteit was Theo een zeer prettige medebroeder die belangstelling had voor ieder. In januari 2004 verhuisde hij naar het verzorgings­huis Notre Dame in Tilburg. Deze stap was groot maar eenmaal daar, voelde Theo zich er spoedig thuis en was hij dankbaar voor de goede zorgen van medebroeders, zusters en mensen van de verzorging.
De laatste maanden waren zwaar voor hem. Theo vond dat het mooi geweest was. Op het feest van de H. Willibrordus mocht hij, vanuit zijn rolstoel, opgaan tot God en tot allen die hem en ons dierbaar waren.
Op zijn kamer vonden we een briefje. dat waar­schijnlijk diezelfde morgen nog geschreven was. Daarin bedankt hij zijn familie voor alle hartelijk­heid en hulp en zijn medebroeders voor de vriendschap door alle jaren heen.