Pater Wim van Betuw (77)

* 09.05.1928, Nijmegen NL
♥21.09.1950 pw 04.09.1955
† 13.10.2005, Arnhem NL

Die hem gekend hebben herinneren zich Wim als een bezorgd en zorgzaam man met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hij had geen rust bij situaties met teveel losse eindjes. Die moesten als het kon vastgeknoopt worden; bij hemzelf en bij zijn omgeving. Blijmoediger naturen vonden dat wel eens lastig, maar nooit ontging hun zijn oprechte bedoeling enkel hun welzijn te dienen. Het hele leven van Wim was dienst. Allereerst dienst aan de mensen, die hem toevertrouwd waren, maar zo ook dienst aan de kerk en de congregatie.
Hij heeft vele taken en opdrachten vervuld, in het verre Indonesië (1964-87)  zo goed als in het eigen vaderland. Zijn drieëntwintig jaren in Indonesië waren en bleven hem het dierbaarst. Dankbaar besefte hij het aandeel dat hij mocht hebben in de groei van de Indonesische kerk en zijn eigen msc-congregatie, die hem zo dierbaar was. Nooit zagen we hem zo blij, gelukkig en ontspannen, als bij zijn gouden priesterfeest, 4 september j.l., toen hij omringd was door zijn dankbare Indonesische geloofsgemeenschap. Maar eenmaal terug in Nederland heeft hij zijn rijke gaven van verstand en hart met evenveel liefde en zorg ingezet als pastoor bij de parochianen van Leuth (1987-93), als overste bij zijn eigen confraters en vanaf 1994 als zielzorger bij de bewoners van Insula Dei.
De diepste inspiratie voor zijn buitengewoon arbeidzaam leven was zonneklaar  zijn diep geloof. Zeker geen geloof met uitbundig charismatische trekken - daarvoor was hij wat te ernstig en zwaar op de hand - maar wel een heel innig geloof, vol liefde tot God en tot Jezus en zijn moeder. Het woord van Paulus kan met recht en met reden het motto van zijn leven heten: "Wat ons drijft is de liefde van Christus" (2 Kor 5,14).
Zijn korte ziekte en snelle dood hebben ons allen geschokt. Hem zelf zeker ook, ofschoon hij, achteraf gezien, de laatste tijd toch nog meer dan vroeger probeerde te leven in verbondenheid met God en met Jezus in de Eucharistie. Onvoorbereid is hij zeker niet naar het andere leven vertrokken. Gods Hart en zijn hart zijn nu blijvend met elkaar versmolten in  eenzelfde ritme van eeuwige liefde.